Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Bloggo-Παιχνίδια

Λοιπόν τώρα θα απαντήσω σε όσα μπλογκοπαιχνίδια βρω στα blogs των φίλων μου που έχω πόσο καιρό να μπώ

Bloggoπαίχνιδο πρώτο

Καταρχήν η φίλη μου Διηάνειρα με κάλεσε σ’ ένα βιβλιοπαιχνίδι

οι κανόνες είναι οι εξής:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.

2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).

3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.

4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).

5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Το βιβλίο που εντελώς τυχαία έχω δίπλα μου είναι το «Εκείνη η στιγμή» του ΓΙώργου Πολυράκη και είναι καταπληκτικό

αντιγραφω λοιπόν:

Όταν η Νατάσα ανέβηκε στο σπίτι της, έβγαλε από την τσάντα της το τριαντάφυλλο που της είχε δώσει ο Μάριος.Είχε μαραθεί, μα δεν του είχε πέσει κανενα φύλλο.Η κοπέλα άνοιξε ένα μεγάλο άλμπουμ με φωτογραφίες από την Αγγλία.

Bloggoπαίχνιδο δεύτερο

Το δεύτερο είναι πάλι απο το blogg της Διηάνειρούλας μου και λέει να γράψουμε για το αγαπημένο μας ποιήμα. Σιχαίνομαι την ποίηση, ποτέ δεν κατάφερα να διαβάσω ποιήμα εκτός από ένα που με άγγιξε πραγματικά. Η «σονάτα του σεληνόφωτος» του αείμνηστου Γιάννη Ρίτσου. Επειδή δεν έχω εδώ το βιβλίο θα σας γράψω ένα απόσπασμα που βρήκα στο ίντερνετ.

Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, – δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια – δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου – ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Επειδή καθυστέρησα να ανταποκριθώ στο παιχνίδι δεν ξέρω ποιος από εάς έχει παίξει και ποιος όχι επομένως αφήνω την πρόσληση

EΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΕΛΟΣ

Τέρμα επιτέλους η ρημάδα εξεταστική

Η ελευθερία μου ξεκινά από σήμερα αν και να σας πω την αλήθεια μου ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει. Να σκεφτέιτε, μόλις γύρισα στο σπίτι, τακτοποίησα το γραφείο μου για να καθίσω να διαβάσω! Έλεος????ΚΟΥΣΟΥΡΙ ΘΑ ΜΟΥ ΜΕΙΝΕΙ!!!!

Τώρα ετοιμάζομαι να επιστρέψω λίγες μέρες Τρίπολη και μετά επιστροφή στην Αθήνα για γενικό καθαρισμό σπιτιού!!!

Θα επισκεφτώ τα blogs όλων των φίλων μου επιτέλους και θα δω τι έχασα τόσες μέρες.

I AM BACKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKKK

Έσενα Μόνο-14 Φεβρουαρίου

Λόγω έλειψης χρόνου δεν θα κάνω ανάλογο ποστ, επειδή όμως 1 εικόνα=1000 λέξεις , κι ένα βίντεο ακόμα περισσότερες, θα απαντήσω με το αγαπημένο μου ερωτικό τραγούδι , φυσικά από Καίτη Γαρμπή!

Online Videos by Veoh.com

Ένα πάρτυ για την Καίτη

untitled.jpg

Ένα μεγάλο πάρτυ για τα 18 χρόνια καριέρας της θα κάνει η Καίτη Γαρμπή στις 25 Φεβρουαρίου 2008, και ώρα 8 το βράδυ, στο νυχτερινό κέντρο: «Villa Mercedes»(Ανδρονίκου & Τζαφέρη 11, Ρουφ – πίσω από το Μουσείο Μπενάκη στην οδό Πειραιώς).

Το πάρτυ θα περιλαμβάνει απονομή χρυσού Δίσκου στην Καίτη, παρουσίαση του «Καίτη Γαρμπή:18 Χρόνια LIVE» καθώς και πολλά happenings όπως καραόκε με μεγάλες και αγαπημένες επιτυχίες της γνωστής ερμηνεύτριας. Στο μεγάλο πάρτυ θα παραβρεθούν άνθρωποι που συνεργάστηκαν όλα αυτά τα χρόνια με την Καίτη και -φυσικά- οι θαυμαστές της! Αν θέλετε να είστε εκεί κάντε κλικ στην ιστοσελίδα του μεγαλύτερου fan club της Καιτούλας εδώ, μιας και μόνο από εδω μπορείτε να εξασφαλίσετε προσκλήσεις 😉

Καλή εβδομάδα….

Θα ήθελα να υποδεχθώ την πρώτη Δευτέρα του Φεβρουαρίου με ένα καταπληκτικό videaκι που είμαι σίγουρη ότι θα σας φτιάξει το κέφι στο λεπτό!!!!!
Είναι απίστευτο μωρό!!!!

Οι δασκάλοι μου

Λοιπόν μιας και έχω καιρό να κάνω post , για να μην γράφω όλο για βιβλία, είπα να γράψω κάτι που εμπνεύστηκα από γνωριμία μου με μια δασκάλα, την Άννα. Θα μιλήσω για τους δικούς μου δασκάλους!!!

Στην πρώτη δημοτικού, είχα 3-4 διαφορετικούς μέχρι που να αποφασίσουν ποιον θα μας αφήσουν! τελικα καταλήξαμε με μια με όνομα….Πότα. κάπως έτσι, από το Παναγιώτα προφανώς, από την οποία θυμάμαι ελάχιστα αλλά η μάνα μου λέει ότι ήταν αχώνευτη(καλός άνθρωπος η μάνα μου!!!:P)

Στην δευτέρα πάλι, είχα έναν κύριο Βασίλη. Ήταν καλός αλλά λίγο σκληρός για δάσκαλο δευτέρας. Φωνακλάς. Από αυτόν θυμάμαι το εξής περιστατικό: Από μικρή, μου άρεσε πολύ να γράφω και να διαβάζω, αλλά όχι για το σχολείο 😛 γενικότερα. Διάβαζα λοιπόν πολλά εκθεσολόγια που κυκλοφορούσαν έξω. Μου άρεσαν τόσο πολύ που τα διάβαζα 2-3 φορές το καθένα, και μάλιστα αυτά που διάβαζα τα εφάρμοζα στα σκέφτομαι και γράφω μου.  Κάθε φορά λοιπόν που γράφαμε έκθεση, ο δάσκαλος μας έβαζε να τις διαβάσουμε φωναχτά στην τάξη και όλες μου οι εκθέσεις κατέληγαν τοιχοκολλημένες (για τέτοιο ψώνιο μιλάμε η δικιά σας!). Κάποια στιγμή λοιπόν αποφάσισε ο δάσκαλος να μας διαβάσει μια δική του.Ξεκινάει λοιπόν να διαβάζει, και λέω μέσα μου: ωπ!αυτή την ξέρω την έκθεση!δεν δικιά του!!!! ε τελειώνει ο χριστιανός την ανάγνωση και μας βάζει κι εμάς να διαβάσουμε τις δικές μας. Αφού λοιπόν τελειώνω κι εγώ τη δική μου, του λέω…: «Κύριε.. εσείς δική σας έκθεση δεν θα μας διαβάσετε???» μου λέει: «Αφου σας διάβασα τώρα».Του λέω κι εγώ τσαντισμένη κιόλας:»ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΔΙΚΉ ΣΑΣ!!!ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΜΠΑΝΑ ΗΤΑΝ!!!!» Ξερός ο δάσκαλος!!!!!!

Τρίτη δημοτικού ειχαμε μια… ΣΚΥΛΑ!!!! την κυρία (ο Θεός να την κάνει) Ηλέκτρα. Πολύ ηλίθια γυναίκα. Δεν με χώνευε και δεν την χώνευα (της είχα σπάσει και τα νεύρα είναι η αληθεια). Κάποτε, έγραψα μια έκθεση που όσοι την ειδαν είχαν πει πως είναι για εκθεσολόγιο. Αυτή, μόλις την είδε, της πέρασε απο πάνω μια κόκκινη γραμμή και μου την επέστρεψε χωρίς κανένα σχόλιο. Φυσικά πήγα σπίτι κλαιγοντας χωρίς να ξέρω γιατί έγινε όλο αυτό. Η μάνα μου τα πήρε, αλλά δεν ήθελε να έρθει στο σχολείο να κάνει φασαρία, κι απ’ ότι έμαθα εκ των υστέρων ήρθε μια φίλη της και την έκανε τη δασκάλα ρόμπα!!!! (καλοι κι εμείς!!!). Περιττό να σας πω ότι έπαθα τέτοιο σοκ με το περιστατικό που το διέγραψα εντελώς από το μυαλό μου. Μου το θύμησε πρόσφατα αυτή η φίλη της μαμάς που έκανε τη δασκάλα ρόμπα. Ρώτησα λοιπόν κι εγω με το… αθώο μου (!) μυαλουδάκι μήπως η δασκάλα νόμισε ότι είχα  αντιγράψει την έκθεση από κανένα εκθεσολόγιο και γιαυτό την διέγραψε και η απάντηση ηταν: «Μαρία.. την έκθεση την έγραψες μέσα στη τάξη!!!!!!!!»  αυτά από την κυρά-Ηλέκτρα!

Τετάρτη δημοτικού ειχα εναν καταπλητικό άνθρωπο και δάσκαλο τον κύριο Κώστα. Μου είχε και αδυναμία και μου έκανε όλα τα χατήρια, με αποτέλεσμα τα άλλα τα κωλόπαιδα όταν ήθελαν χάρη να βάζουν εμένα μπροστά να βγάζω το φίδι από την τρύπα!! 😛 Αλλά με αγαπύσε και ένιωθα άνετα μαζί του δεν μπορώ να πω!

Στην πέμπτη πάλι πέρασα τόσο άσχημα, που κάθε πρωί, πήγαινα στο σχολείο κλαίγοντας. Είχαμε έναν τύρρανο, που ούτε που θυμάμαι το όνομά του. Μιλάμε για πολύ σιχαμένο άνθρωπο. Είχε κατάλογο, και σημείωνε όσους δεν ήμασταν διαβασμένοι. Ηταν γκρινιάρης και φωνακλάς, με αποτέλεσμα, όταν για κάποια περίοδο δεν ερχόταν στο σχολείο γιατί ήταν άρρωστος, ένιωσα ότι έκανα διακοπές πραγματικά!!!!! Κάποια στιγμή, θυμάμαι ότι έλειπα, αυτός είχε πει στα παιδιά, ότι αντί για ιστορία θα κάναμε θρησκευτικά, και όταν πήρα εγώ την τότε κολλητή μου να μου πει τα μαθήματα η γελοία το ξέχασε!!! Την επόμενη μέρα που πηγα εγώ στο σχολείο, βρήκε να ρωτήσει εμένα για το μάθημα και φυσικά του είπα τι είχε γίνει, αλλά ο γελοίος δεν το πίστεψε και μου έβαλε τιμωρία. το χειρότερο; έλειπε η κολλητή μου εκείνη τη μέρα!!!!!!! η είσαι γκαντέμης ή δεν είσαι. Πάντως είναι ένας από τους λίγους ανθρώπους που βλέπω και αλλάζω πεζοδρόμιο.

Η έκτη δημοτικού, ήταν η μόνη τάξη που μπορώ να πω ότι πέρασα πραγματικά καλά. Είχαμε ένα δάσκαλο, τον κύριο Νίκο, που τον αγαπούσα πάραπολυ. Μας προσεχε, μας μάθαινε πράγματα, μας μάθαινε πανω από όλα να είμαστε άνθρωποι. Ακόμα όταν με βλέπει στο δρ΄μο καμιά φορά συγκινείται πολύ. Πάντα ρω΄ταει το πατέρα μου για μένα, τι κάνω πως είμαι κλπ. Εκπληκτικός δάσκαλος και άνθρωπος.

Αυτά από εμένα. Πάντως πιστεύω ότι για να γίνει κάποιος δάσκαλος π΄ρεπει να αγαπάει πραγματικά τα παιδιά. ΑΛλιώς… δεν έχει κανένα νόημα. Αν θέλετε να δείτε δάσκαλους πρότυπα δείτε τα blogs του Νικόδημου και της Άννας

 Το βιβλίο αυτό το αγόρασα το Σεπτέμβρη που μας πέρασε από την έκθεση βιβλίων και το διάβασα αρκετά γρήγορα.

 

Περιγραφή: Η Λευκή, αθώο θύμα οικογενειακών γονιδίων, ζει χωρίς τη στοργή του πατέρα της, ώσπου ένα απόγευμα μαθαίνει τυχαία μια τρομερή αλήθεια. Συγκλονισμένη, εγκαταλείπει το μικρό χωριό και την ασφάλεια του σπιτιού της προσπαθώντας να ξεφύγει από τη μοίρα της. Το δωδεκάχρονο κορίτσι αποφασίζει να τελειώσει τη ζωή του στα νερά της θάλασσας. Σώζεται από ένα ζευγάρι τουριστών και η ζωή του πια αλλάζει ολοκληρωτικά.Χρόνια αργότερα, επιτυχημένη στη ζωή και με τη λαχτάρα της ευτυχίας στην καρδιά, ξαναβρίσκεται στην Ελλάδα. Οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας ξυπνούν έντονες κι αποφασίζει να ξετυλίξει το κουβάρι του μυστηρίου που καλύπτει τη γέννησή της. Οι παιδικοί φόβοι ξαναγυρίζουν, μα η επιθυμία να μάθει είναι δυνατότερη.

Το βιβλίο αυτό είναι άκρως ανατρεπτικό, και μπορώ να πω ότι σε κρατά σε εγρήγορση. Σου βγάζει τα συναισθήματα των ηρώων, και πολλές φορές η συγγραφέας σε βάζει στη θέση τους  αλλά και στη διαδικασία να αναρωτηθείς: Τι θα έκανα εγώ; Η Λευκή, στερείται στοργής από τον σκληρό, όπως φαίνεται, πατέρα της, και η αγάπη που της παρέχει η μητριά της δεν της είναι αρκετή. Έτσι αποφασίζει να το σκάσει. Στην πορεία θα συμβούν πολλά πράγματα που θα αλλάξουν την ζωή της, ενώ θα μείνει μόνιμα στην Αγγλία. Κάποια στιγμή επιστρέφει στην Ελλάδα, αλλά η μοίρα συνεχίζει να τη χτυπά αλύπητα. Ταξιδέψτε μαζί της στο ταξίδι της ζωής και είμαι σίγουρη ότι το βιβλίο θα σας συγκλονίσει!!!