Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Personal’ Category

Μέρα ΔεύτερηΚατεβήκαμε για το πρωινό μας, στις 8 τα ξημερώματα(!!!) στο υπέροχο μεγάλο σαλόνι του ξενοδοχείου που προανέφερα. Αφού φάγαμε καλααααα 😛 πήγαμε να δουμε τον Γουίνι και ξεκινήσαμε άλλη μια περιπέτεια στον παιδικό μας κόσμο. Καταρχήν ξεκινήσαμε με  την Discovery Land Που ειναι η χώρα των ανακαλύψεων ας πουμε. Εκεί, παίξαμε laser-πόλεμο με τον μπαζ και αναθεμάτιζα τα καταραμένα laserakia που με δυσκόλευαν στο να στοχεύσω σωστά και φυσικά τα ξαδέρφια μου με σκίσανε!!!! Έπειτα, πήγαν και ανέβηκαν στο space mountain όπου εγώ φυσικά ουτε που το τόλμησα γιατί κάτι έγραφε για «προσοχή στην πλάτη σας» και δεν ήθελα να μου ξεχαρβαλωθεί τίποτα και να τρέχω το δύστυχο!!!! Τους περίμενα λοιπόν έξω από το κτίριο του παιχνιδιού κι εκεί είδα ένα σκηνικό που με έκανε να λυθώ πραγματικά στα γέλια. Ήταν μια μαμά με το παιδάκι της που το είχε στο καροτσάκι του . Στο πίσω μέρος του καροτσιού είχε ακουμπήσει μια τσάντα που φαίνεται ήταν πολύ βαριά. Κάποια στιγμή, κάπου σκοντάφτει, αφήνει το καρότσι, αυτό γέρνει προς τα πίσω, και βλέπουμε το παιδάκι που δεν ήταν για κακή του τύχη δεμένο, να εκσφενδονίζεται προς τα πίσω και να τρώει τα μούτρα του το δόλιο. Κυρία όμως η μικρή: Σηκώθηκε όρθια, σκούπισε τα γονατάκια της από τα χώματα, και πήγε και κάθισε στο καροτσάκι της που στο μεταξύ το είχε σηκώσει ο μπαμπάς. Μιλάμε χτυπιόμουν στα γέλια και ειδικά με την πανικόβλητη μαμά που το κοιτούσε αν χτύπησε πουθενά, ενώ εκείνο είχε παραμείνει ατάραχο. Στη συνέχεια η παρέα μου, κατευθύνθηκε προς την υπέροχη Fantasyland που είναι και η αγαπημένη μου. Η χώρα της φαντασίας και των παραμυθιών ήταν εκεί μπροστά μου και αδημονούσα να συναντήσω τους αγαπημένους μου ήρωες. Πρώτα πρώτα περπατήσαμε ανάμεσα στο τεράστιο κάστρο της Ωραίας Κοιμωμένης (ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΞΑΔΕΡΦΟΥΛΑ) και απολαύσαμε τα τόσο λεπτομερή και όμορφα σπιτάκια με τα λουλούδια τους και τα όμορφα σκαλιστά παράθυρα και πορτούλες. Πρώτη στάση μας μετά από το κάστρο ήταν το σπιτάκι της Χιονάτης με τους 7 νάνους. Ένα μικρό τρενάκι μας ταξίδεψε στο κόσμο του παραμυθιού και συναντήσαμε από κοντά την μικρή άτυχη πριγκίπισσα και τους λιλιπούτειους φίλους της καθώς και την κακιά μάγισσα που κάποια στιγμή με τρομοκράτησε η σκύλα!!! :P Έπειτα αφού βγήκαμε από το σπιτάκι πραγματικά εντυπωσιασμένοι από το προσεγμένο αυτό δημιούργημα, και αφού όπως πολύ σωστά παρατήρησε η ξαδέρφη μου πως πραγματικά αυτό δεν ήταν για πολύ μικρά παιδάκια, αφού σε ορισμένα σημεία ακόμα κι εμείς τρομάξαμε, κατευθυνθήκαμε για τις κούπες του τσαγιού, που προέρχεται από το παραμύθι της Αλίκης στη Χώρα των θαυμάτων!! Εκεί , μπήκαμε σε κάτι τεράστιες κούπες οι οποίες όχι μόνο γυρνούσαν πάνω στην πίστα αλλά και γύρω από έναν άξονα, και τις περιστρέφαμε εμείς με μια ρόδα! Δεν θα ξεχάσω όταν σταμάτησε που το κεφάλι μου γυρνούσε ακόμα και λέω στο ξαδερφό μου: «Μάκη, σταματήσαμε η γυρνάμε ακόμα??» «Στάματησαμε» « Ε μάλλον μόνο εγώ γυρνάω ακόμα!!!»Συνέχεια στη βολτα μας είχε το σπιτάκι του Πινόκιο. Εδώ να αναφέρω ότι ο Πινόκιο ήταν ανέκαθεν ο μεγάλος μου έρωτας αλλά στην Disneyland με πλήγωσε θανάσιμα και τον χώρισα!!! Μα να μην μου δώσει καμία σημασία!?? Όπως είπε και η φίλη μου η Λένα είναι αλήτης!!!!  Μετά από μια διαφωνία μαζί της για το αν θα έπρεπε να κλέψω η όχι τον πρίγκιπα της ωραίας κοιμωμένης (αφού αυτή κοιμάται του καλού καιρού) τελικά αποφάσισα να τους παρατήσω και τους δύο και να ζήσω ελεύθερο πουλί και όχι..κορόιδο στο κλουβί!!!:PPPP Μετά το ταξίδι μας στο παραμύθι του Πινόκιο έπρεπε να γεμίσουμε και τα στομαχάκια μας γιατί… νηστικό αρκούδι δεν χορεύει!! Έτσι πήγαμε σε ένα  όμορφο εστιατόριο, με μπουφέ. Φαινόταν παραδοσιακό, υποπτεύομαι Γαλλικό γιατί το φαγητό τους Γαλλικό ήταν. Ηπιαμε και σαμπάνια και φάγαμε και τα γλυκάκια μας και συνεχίσαμε να λιωνουμε τις σόλες των παπουτσιών μας και να μας δημιουργούμε κάλους!!!!!! Συνέχεια στην…..περιπέτειά μας είχε η Adventureland, η χώρα της περιπέτειας, του Αλαντίν, του Indiana Jones και των πειρατών του Κάπτεν Κουκ!!! Εκεί δεν είχα και πολλές αντοχές, ενώ τα ξαδέρφια μου μπήκαν στο τρενάκι του Indiana μιας και σ’ εμένα δεν επιτρεπόταν λόγω ύψους (ά ρε μάνα, γιατί με γέννησες σε μπουκαλάκι?????) Έπειτα, μην αντέχοντας άλλο το περπάτημα κατευθυνθήκαμε για το ξενοδοχείο μας. Εκεί εγώ με την Κατερίνα είχαμε την φαεινή ιδέα να δοκιμάσουμε την θερμαινόμενη πισίνα του ξενοδοχείου. Αφού μετά από πολλά παρακάλια πείσαμε τον Μάκη (όχι τον Τριανταφυλλόπουλο) να μας ακολουθήσει, φορέσαμε τα μαγιουδάκια μας, κι από πάνω…. Πιτζάμες ή φόρμες και πουλόβερ εγώ (!!!) και ψάξαμε να βρούμε την πισίνα. Ελάτε όμως που όχι μόνο για να τη βρεις έπρεπε να κάνεις ολοοοκληρο ταξίδι, αλλά μάλιστα ήταν εκτός του ξενοδοχείου, σ’ένα ξύλινο σπιτάκι ας το πούμε. Καλά το τι πανζουρλισμός γινόταν δεν μπορείτε να φανταστείτε!!!! Λες και ήταν καλοκαίρι, οι πάντες μέσα στη πισίνα. Πολλά πιτσιρίκια να πλατσουρίζουν, να μας κάνουν λούτσα (και να μας σπάνε και τα νεύρα για του λόγου το αληθές!!!!) και να κατεβαίνουν από την μεγάλη νεροτσουλήθρα!!!! Λιγο αργότερα εμείς οι τρεις αποφασίσαμε να τιμήσουμε και το τζακούζι!! Θεε μου τι απόλαυση ήταν αυτή!!!! Καυτό νερό, και ανα ένα τέταρτο είχαμε και…μπουρμπουλήθρες. Εγώ με την Κατερίνα να μην ξεκολλάμε από μέσα, ο δόλιος ο Μάκης να μας παρακαλάει να τον λυπηθουμε και να έχει τουρτουρίσει ολόκληρος!!!! Τελικά, γύρω στη .. μια ώρα μετά, αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο δωμάτιό μας, και εκεί φαγαμε την μεγαλύτερη ψυχρολουσία. Για να βγούμε από το τζακούζι..έπρεπε πρώτα να πέσουμε στην Πισίνα !!!!!! που παρόλο που δεν ήταν πολύ παγωμένη, η διαφορά θερμοκρασίας μας έκανε να ξεπαγιάσουμε για τα καλά!!!! Αφού επιστρέψαμε στο δωμάτιο και έκανα ένα μπάνιο, κατεβήκαμε, και αφού ήπιαμε ένα υπέροχο κοκταίλ στο lobby του ξενοδοχείου, φάγαμε σε ένα πολύ όμορφο εστιατόριο, μέσα στο hotel κι αυτό, που είχε συνδυασμό self service (τα ορεκτικά και τα γλυκά) και κανονικής παραγγελίας. Φάγαμε steaks  και hamburger και φυσικά ανελιπώς το γλυκάκι  μας!!!! :PPP Έτσι με μια γερή δόση ύπνου, τελείωσε και η δεύτερη μέρα μας στην Disneyland. Έπεται συνέχεια….

Read Full Post »

 

 Πάει ο παλιός ο χρόνος…

Ας γιορτάσουμε παιδιά!

Και του χωρισμού ο πονος…

Ας κοιμάται στην καρδιά!!!

Όπως είπε και μια φίλη μου , έφυγε ο άθλιος γεράκος κι εγώ της απάντησα ότι ας ευχηθούμε το καινούριο γκομενάκι να είναι πιο γενναιόδωρο!!!

Πάει και το 2007, έφυγε, μας  άφησε χρονους……

Ας υποδεχθούμε το 2008 με χαμόγελα και χαρά… και με θετική σκέψη να μας πάνε όλα καλά!!!! Ελπίζω να περάσατε όλοι καλά. εγώ προσωπικά έκανα αυτό που με γεμίζει. Έκανα πρωτοχρονιά με αγαπημένα πρόσωπα. Αυτό μου αρκεί!!!

Read Full Post »

Το 2007 φεύγει σιγά σιγά και το 2008 περιμένει στο κατώφλι,υπομονετικά, να έρθει η δική του σειρά. Κλείνω τα μάτια και κάνω μια σύντομη ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε. Περίεργη χρονιά….
Ξεκίνησε με τον ερχομο του καινούριου μωρού στην οικογένεια… στις 5 Γενάρη!!! Υπέροχες στιγμές τεράστια υποδοχη για τον μικρό μπόμπιρα που τον περιμέναμε έξω από το χειρουργείο γύρω στα 15-20 άτομα!
Δεν προλάβαμε να χαρούμε τον ερχομό του πιτσιρίκου μας και λίγες μέρες αργότερα χάσαμε τη γιαγιά… έτσι ξαφνικά. Μια ίωση την ταλαιπώρησε και ο οργανισμός της αποδυναμώθηκε πολύ με αποτέλεσμα να γίνει μαγνήτης για όλα τα μικρόβια που κυκλοφορούσαν .τελικά το αποκορύφωμα ήταν ένα πνευμονικό οίδημα και η γιαγιά μας γλύστριξε ξαφνικά μέσα από τα χέρια, χωρίς να προλάβουμε να αναρρωτηθούμε το πως και το γιατί.
Παρ’ όλα αυτά.. πρόλαβε κι έμαθε για το καινούριο της εγγονάκι… και κάτι μου λέει ότι αυτό περίμενε για να φύγει…

Το Φλεβαρη είχαμε τρελή χαρά στο σπίτι. Λογοδόθηκε ένας αδερφικός μου φίλος, με μια παιδική αγαπημέν φίλη και κάναμε…….ΓΛΕΝΤΙ ΤΡΙΚΟΥΒΕΡΤΟ με όλη την έννοια της φρασης μιας κι εγώ και  οι οικογένειες του ζευγαριού μένουμε στην ίδια πολυκατοικία, στο πατρικό μου στην Τρίπολη. Γελάσαμε τόσο πολύ, φάγαμε, ήπιαμε, τραγουδήσαμε, χορέψαμε, και το κεφι κρατησε ως το πρωι!!

Από το Πάσχα δεν θα ξεχάσω ένα ομαδικό… μεθύσι, ή μάλλον οικογενειακό το οποίο έγινε (και τώρα θα με αφορίσουν οι θρησκόληπτοι!!!!) την Μεγάλη Παρασκευή!!!! Βγήκαμε έξω για φαγητό μιας και εκείν την ημέρα δεν μαγειρεύουμε και γυρίσαμε πίσω πίτα… και ΄θελα να πάω και στον επιτάφιο τρινκλίζοντας τρομάρα μου!!!!!!

Στη συνέχεια το 2007 με ταρακούνησε άσχημα. Ο πατερας μου έπαθε έμφραγμα και από καθαρή τύχη και τη βοήθεια του Θεού σήμερα είναι διπλα μας. Έκανε μια επέμβαση, τετραπλο bypass και μπορώ να πώ ότι έζησα το χειρότερο εφιάλτη της ζωής μου .Δόξα στο Θεό όλα πήγαν πάρα πολύ καλά και ο μπαμπούλης μου τώρα καμαρώνει 😛

Έπειτα είχα μια μεγάλη επιτυχία στη σχολή μιας και πέρασα τα 7 από τα 9 μαθηματα που έδωσα!!!! Το καλοκαίρι αποφάσισα να περάσω διακοπές μ΄νο με τους γονέις και να μην πάω κάπου με τις φίλες, ήθελα να είμαι μαζί τους μετά την περιπέτεια που περάσαμε. Πήγαμε λίγες μέρες στη Νάξο και μετά σ’ ένα hotel στον Πύργο οπου ζήσαμε και την Πύρινη κόλαση της χρονιάς.

Το ξενοδοχείο ήταν κοντά στη Ζαχάρω, όπου και ξεκίνησε το πύρινο μέτωπο στην Ηλεία που πέρασε τις δυσκολότερες στιγμές. Είδα από κοντά τα απομεινάρια του τέρατος που καταβρόχθισε τη χώρα μας και άφησε πίσω του πληγές που δύσκολα θα κλείσουν. Ανευθυνότητα πολιτικών παραγόντων προκάλεσε θανάτους και αμέτρητες καταστροφές.

Γενικότερα η φετινη χρονιά ήταν….γεμάτη και περιπετέιώδες θα έλεγα για εμένα και την οικογένειά μου. Μυ πήρε αλλά και μου έδωσε πράγματα. Σημαντική ήταν και μια γνωριμία που έκανα με μια καταπληκτική γυναίκα που γνωρίζετε πολλοί. Ένα φοβερό άνθρωπο, που τα βιβλία της μου κράτησαν συντροφιά το φετινό δύσκολο καλοκαίρι. Ο λόγος φυσικά για την κυρία Λένα Μαντά μια κυρία με κ κεφαλαίο που θαυμάζω κι εκτιμώ πραγματικά και την ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για τις υπέροχες συζητησεις μας.

Ευχαριστώ τις φίλες μου Γιάννα, Βάλια, Κατερίνα, Δώρα, Μαρίνα Ξανθιά και Μαρίνα Μελαχροινή που ήταν και είναι πάντα στο πλευρό μου , για την υπέροχη και σημαντική στήριξή τους, και χαίρομαι πολύ που γνώρισα άλλο ένα υπέροχο άτομο, τη Μαρία, συμμαθήτρια της μιας κολλητής μου , της Γιάννας, στα ιταλικά τους.  

Στο θέμα υγεία μπορώ να πω ότι είμαι αρκετά ευχαριστημένη, αφού μια σοβαρή επέμβαση που έκανα το καλοκαίρι του 2006 άρχισε επιτέλους να δείχνει πιο καθαρά τα ευεργετικά της αποτελέσματα…

Τα φετινά Χριστούγεννα ήταν για μένα από τα καλύτερα, όπως ανέφερα και σε προηγούμενο ποστ. Και θεωρώ ότι εξίσου όμορφη θα είναι και η Πρωτοχρονιά. Όχι δεν θα κάνω τίποτα ιδιαίτερο απλά θα είμαι με αγαπημένα πρόσωπα που γεμίζουν την καρδιά μου με αγάπη, σιγουριά , και ασφάλεια. Αυτό δεν επιθυμούμε όλοι μας???  Αγάπη και ευτυχία και πάνω απ’ όλα υγεία!!!!

Read Full Post »

Αθήνα – Τρίπολη

Γεννήθηκα στην Αθήνα, μεγάλωσα στην Τρίπολη, η καταγωγή μου είναι από τα Τρόπαια Γορτυνίας και τώρα πια μένω μόνιμα στην Αθήνα. Η αγάπη κύκλους κάνει έτσι; Ξέκινώντας από τα Τρόπαια, είναι το χωριό που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν και οι δυο γονείς μου. Είναι ένα πανέμορφο μέρος που  δυστυχώς οι κάτοικοί του το έχουν εγκαταλείψει και δεν το έχουν φροντίσει όπως του αξίζει. Ενώ παλιότερα, σαν παιδάκι πέρασα πολύ όμορφες στιγμές, πλέον όταν πηγαίνω εκεί χωρίς παρέα, η βαρεμάρα είναι κύρια αιτία απόπειρας αυτοκτονίας.

Στην Τρίπολη μεγάλωσα, έζησα πολύ όμορφες και άσχημες στιγμές. Είναι η ζωή μου, κι έχει ξεχωριστή θέση μέσα στη καρδιά μου, ειδικά η γειτονιά που μένω εδώ και 15 χρόνια (δηλαδή οι γονείς μου πια αφου εγώ σπουδάζω Αθήνα), όπου γνώρισα άνθρώπους που με αγκάλιασαν και που τους θεωρώ οικογένειά μου. Πέρασα πολύ γλυκιές στιγμές στη γειτονιά μου ενώ φροντίζω ακόμα και από τα δύσκολα χρονια να θυμάμαι μόνο όσα με κάνουν να χαμογελώ. Γλέντια, παιχνίδια, μια γειτονιά γεμάτη παιδιά, χαρές, τσακωμούς κλπ. Όλα αυτά, όταν τα σκέφτομαι η ψυχή μου γεμίζει με ζεστασιά και νοσταλγία.

Στην Αθήνα όπως ήδη προείπα, μένω πια μόνιμα όπου σπουδάζω και σκοπεύω να βρω δουλειά ότανμε το καλό αποκτήσω το πτυχίο μου. Όταν ήμουν μικρή και σκεφτόμουν ότι κάποτε θα έμενα ΑΘήνα, έτρεμε τοφυλλοκάρδι μου. Πίστευα πως ποτέ δεν θα συνήθιζα την πόλη αυτή, πως ποτέ δεν θαμ πορύσα να ενταχθώ στον δικό της ιδιόρυθμο και βιαστικό τρόπο ζωής. Και λογικό είναι, όταν ο κύριος λόγος επισκέψεών μου στην Αθήνα ήταν οι γιατροί, οι επεμβάσεις, και τα νοσοκομεία. Έκανα κι όμορφα πράγματα στην ΑΘήνα με τους γονείς μου αλλά ο τρόμος και ο φόβος κυριαρχούσε στο παιδικό μυαλουδάκι μου. Τώρα πια την λατρεύω αυτή τη πόλη, ενώ η πόλη ΄που μεγάλωσα μου φαίνεται τραγικά μικρή. Εδώ πια είναι η ζωή μου, οι φίλοι μου, οι παρέεςμου.

Είναι περίεργο αυτό πυ μου συμβαίνει. Δεν αντέχω για πολύ ούτε την μια αλλά ούτε ΄και την άλλη πόλη. Η προτίμησή μου πιά εστιάζει στην Αθήνα λόγω της ποικιλίας που υπάρχει αλλά ο σοφός λαός λέει: «τό αίμα νερό δεν γίνεται» έτσι η Τρίπολη έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου. Τον πρώτο καιρό που έμενα εδώ, έκλαιγα τα βράδια, και σχεδόν κάθε σαββατοκύριακο ήθελα να φεύγω από την Αθήνα. Τώρα πια προτιμώ να έρχομαι πιο αραιά, και να μου λείπει περισσότερο, και να ρουφάω με μεγαλύτερη λαχτάρα ενέργεια, αγάπη και εικόνες!!!!

Ευτυχώς οι δυο πόλεις είναι πολύ κοντά, έτσι όποτε θέλω να επισκεφθώ την πόλη που μεγάλωσα αρκεί ένα λεωφοριάκι, ή ένα τηλεφώνημα στον καλόμου τον μπαμπά!!! Αργότερα δε που θα έχω και τουτού, ποιος θα με πιάνει!!!!!

Τρίπολη-Αθήνα … σημειώσατε Χ. Η καθεμιά με κερδίζει για τους δικούς της λόγους. Αρχικά, όταν ξεκίνησα να γράφω το post αυτό, σκέφτηκα ότι μάλλον θα έδινα το μπόνους στην πρωτεύουσά μας αλλά τελικά… αποφάσισα πως  σύγκριση είναι μάλλον άτοπη!!!!

Read Full Post »

Παιδικες Αναμνησεις

Πρόσφατα μου έστειλαν ένα email που είχε μερικές φωτός από παλιά παιχνίδια. Έπαθα την πλάκα της ζωής μου ειδικά όταν συνειδητοποίησα ότι τα μισά από αυτά τα είχα!!!! Έβαλα ένα slide show με φωτός από μερικά παιχνίδια που είχα. Μην παραξενευτείτε με ……. τον Ιππότη της Ασφάλτου, η με το 4χ4, με το subboteo ή με τις κάρτες ποδοσφαιριστών.

Μεγάλωσα με τρία αγόρια οπότε ήταν πιο πιθανό να παίζω μαζί τους αυτά, παρά αυτοί να παίζουν μαζί μου κούκλες!!!!! Είχαμε πάντως τρέλα και με τα επιτραπέζια. Χαρακτηριστικά θυμάμαι, την κλασσική φυσικά μονόπολυ, το παιχνίδι των γνώσεων, το μυστήρια στο πεκίνο, τους μικρούς ταχυδρόμους, το κερδίστε χάνοντας, το παιχνίδι της ζωής, το HOTEL, ΚΟΥΙΖ ΓΝΩΣΕΩΝ. Αυτά είναι που παίζαμε συνήθως. Θα ψάξω να βρω φωτός τους σύντομα να δούμε…

Υπέροχες αξέχαστες στιγμές.

Και μετά φυσικά ήρθαν τα ηλεκτρονικά.

Atari, Gameboy, NES, SuperNES, game gear, mega drive, Όλα πέρασαν από τ αχέρια μας . Και κολλούσαμε στις οθόνες προσπαθώντας να σώσουμε τους κακούς από τους καλούς, παίρνοντας είτε το ρόλο του super mario land, είτε του Sonic κλπ.

Πέρασα όμορφα χρόνια τελικά…

ΑΠόλαυσα μικρές στιγμές ευτυχίας, με τους φίλους μου που τόσο αγαπάω, και οι αναμνήσεις μου είναι πλημμυρισμένες με αγάπη, από αυτά τα μικρά πράγματα που σε κάνουν να χαμογελάς σαν μικρό παιδί!!!!

Υ.Γ και μην ξεχάσω φυσικά τον φόρο τιμής στα Μικρά μου Πόνυ και στο poly pocket!!!!!

Read Full Post »

Τα Τρόποια είναι μια ορεινή γραφική κωμόπολη της Γορτυνίας χτισμένη αμφιθεατρικά στην πλαγιά υψώματος. Κεφαλοχώρι της περιοχής, είναι σήμερα έδρα του ομώνυμου Δήμου. και αποτελούν διοικητικό, εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο της εποχής. Έχουν περίπου 800 κατοίκους. Αξιόλογο είναι το πετρόκτιστο κτίριο του Δημοτικού Σχολείου και όμορφη η μητρόπολη της Κοίμησης της Θεοτόκου. Αξιόλογη είναι επίσης και η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (1887). Η κεντρική πλατεία είναι γραφικότατη. Βρίσκεται στις παρυφές της πλαγιάς, με πλατάνια, γραφικά πετρόχτιστα σπίτια και όμορφη θέα στην κωμόπολη και στη γύρω περιοχή.

Κοντά στα Τρόπαια, και ανάμεσα στα χωριά Γαλατάς και Βυζίκι, υπάρχουν τα ερείπια του φραγκικού κάστρου της Άκοβας (13ος αιώνας), έδρας μιας από τις βαρονίες του πριγκιπάτου της Πελοποννήσου. Η βαρονία αυτή, μία από τις ισχυρότερες της Πελοποννήσου, ιδρύθηκε μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους σταυροφόρους και κυβερνήθηκε επί σειρά ετών από γυναίκες. Σημαντικό έργο για την εποχή ήταν της “Κυράς το Γεφύρι”, κοντά στο χωριό Μουριά, που χτίστηκε τον 13ο αι. Η βαρονία καταλύθηκε το 1458 από τον Οθωμανό Μωάμεθ τον Πορθητή και κατά την τουρκοκρατία υπαγόταν στην Καρύταινα. Την εποχή της ελληνικής επανάστασης η Άκοβα αποτελούσε ιδιαίτερη στρατιωτική περιφέρεια μαζί με τη γειτονική Πέρα Μεριά.

Σύμφωνα με αρχαιολογικές έρευνες θεωρείται ότι η ευρύτερη περιοχή Τροπαίων κατοικήθηκε από Πελασγούς πριν από το 2200 π.Χ. Μετά από το 1307 π.Χ. εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Βοιωτοί. Το όνομα Τρόπαια φαίνεται ότι προήλθε από το τρόπαιο που στήθηκε στην περιοχή από τη μάχη Θελπουσίων και Ελευσινίων και όχι από την αρχαία πόλη Τρόπαια που αναφέρει ο Παυσανίας.

Τα σύγχρονα Τρόπαια χρονολογούνται στους αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης χρόνους. Στη θέση της σημερινής κωμόπολης υπήρχε μεσαιωνική πόλη πριν από το 1300 μ.Χ. με το όνομα Βερβίτσα, όνομα που οφείλεται σε Σλάβους που είχαν εγκατασταθεί εκεί. Κατ’ άλλους το όνομα προέρχεται από το όνομα Βέρβις, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για το χαρακτηρισμό μιας ομάδας Βυζαντινών νόμων απόδοσης δικαίου. Η πόλη δημιουργήθηκε μετά την καταστροφή της αρχαίας Θέλπουσας. Το 12ο και 13ο αιώνα το όνομα του χωριού Βέρβιτσα, πρέπει να ήταν σε χρήση παράλληλα με το όνομα «Άκοβα». Όταν μπήκε ο 20ος αιώνας το χωριό Βέρβιτσα μετονομάστηκε σε Τρόπαια.

Στην περιοχή της Βάναινας κοντά στα Τρόπαια τοποθετείται η αρχαία πόλη Θέλπουσα. Κατά τη μυθολογία πήρε το όνομά της από τη νύμφη Θέλπουσα, κόρη του Λάδωνα. Στο χώρο της αρχαίας πόλης υπήρχαν τα ιερά της Δήμητρας, του Ασκληπιού και των δώδεκα θεών καθώς και του μυθικού Ογκίου, του άρχοντα της Θέλπουσας και γιου του Απόλλωνα. Ο ναός της Δήμητρας περιελάμβανε τα αγάλματα της Ερινύας Δήμητρας, ύψους 3μ. και της Λουσίας Δήμητρας ύψους 2μ. Κοντά στο ιερό της Ερινύας Δήμητρας βρισκόταν ο ναός του παιδιού Ασκληπιού και ο τάφος της Τριγόνας που σύμφωνα με την παράδοση ήταν τροφός του. Σώζονται μέχρι σήμερα λείψανα οχειρωματικού περιβόλου, δεξαμενής νερού, σπόνδυλοι κιόνων, κιονόκρανα, ενεπίγραφες πλάκες, όπως και λείψανα έπαυλης ρωμαϊκών χρόνων.

Κατά την επανάσταση του 21 πολλοί Τροπαιάτες ακολούθησαν τον Κολοκοτρώνη και άλλους οπλαρχηγούς και συμμετείχαν σε μάχες (πολιορκία Λάλα και Πάτρας). Μετά την επανάσταση τα Τρόπαια έγιναν έδρα Δημογεροντίας με πρώτο δημογέροντα το Δημ. Μιχαλακόπουλο ή Κοντάνη από το 1863-1912.

Στα Τρόπαια μπορεί να φθάσει κανείς από το Σταυροδρόμι. Σε μικρή απόσταση από την κωμόπολη βρίσκεται η τεχνητή λίμνη και το φράγμα του Λάδωνα. Στο φράγμα οδηγεί ο ασφάλτινος δρόμος.που συνδέει τα Τρόπαια με άλλα χωριά της περιοχής, τη Δάφνη Καλαβρύτων και τον οδικό άξονα «111». Επίσης εύκολα φθάνει κανείς και στα χωριά Περδικονέρι, Μυγδαλιά, Σπάθαρη, Μουριά, Δήμητρα, Βάχλια, και Κοντοβάζαινα.

αποψη του χωριού
το δημοτικό σχολείο Τροπαίων
ο κεντρικός δρόμος του χωριού
ο Άγιος Γεώργιος

από

Read Full Post »

…11η Σεπτεμβρίου 2001 …

…Πλησιάζοντας η ημερομηνία αυτή που θα σηματοδοτήσει και την έναρξη της εξεταστικής μου, νιώθω ένα κόμπο στο στομάχι οπως και κάθε χρόνο την τελευταία 5ετία. Όχι δεν έχασα κανέναν δικό μου στο τραγικό τρομοκρατικό χτύπημα στην Αμερική, όμως την ίδια μέρα η οικογένειά μου έχασε ένα από τα πιο κοντινά της πρόσωπα.
Όσα χρόνια κι άν περάσουν, παρ’ όλο που ο πόνος έχει γλυκάνει , η αίσθηση της απώλειας παραμένει το ίδιο έντονη.
Την μέρα που η Αμερική υπέστη αυτό το τρομερό πλήγμα, χάνοντας χιλιάδες ανθρώπους στα συντρίμια του World Trade Center, εμείς αποχαιρετούσαμε την αγαπημένη μου θεία, μοναδική αδερφή του μπαμπά μου.

Είμαι σίγουρη πως εκεί που βρίσκεται τώρα είναι πολύ καλύτερα απ’ ότι είμαστε εμείς εδώ όμως δεν μπορώ να μην της κρατάω ακόμα μούτρα που έφυγε.
Η θεία μου γεννήθηκε στα Τρόπαια Γορτυνίας και ήταν η μικρότερη αδερφή του πατέρα μου. Η οικογένειά τους πέρασε μεγάλη φτώχεια και όταν τελείωσε το σχολείο η θεία μου έφυγε για Αθήνα όπου παντρευτηκε και απέκτησε 2 παιδιά. Μια κόρη και ένα γιο!
Ήταν ένας από τους πιο γλυκούς ανθρώπους που είχε δημιουργήσει η πλάση.

Μου λείπει να με κρατάει στα πόδια της και να μου ψιθυρίζει γλυκόλογα, να με περιμένει στο σπίτι της με ανοιχτά τα χέρια και να με κλείνει στην αγκαλιά της, να σηκώνω το τηλέφωνο και να ακούω την τόσο χαρακτηριστική φωνή της.

Μου λείπουν τα καλοκαίρια στο εξοχικό τους, που περνουσαμε πολύ χρόνο μαζί, είτε στο σπίτι είτε στη Θάλασσα κουβεντιάζοντας παίζοντας και λέγοντας αστεία.

Μου λείπει που παίζαμε μουντζούρη και ξεκαρδιζόμουν στα γέλια με τις αντιδράσεις της όταν έβρισκε το βαλέ στα χαρτιά της, το συμπέθερο όπως έλεγε….

Μου λείπουν οι ιστορίες για τα παιδιά της, για τα παιδικά της χρόνια και για τις σκανδαλιές που έκανε με το μπαμπά μου όταν ήταν μικρά παιδάκια που όταν μου της διηγούνταν έλαμπε η φατσούλα της..

Μα περισσότερο απ’ όλα με πονάει που δεν θα την έχω δίπλα μου στους πιο σημαντικούς σταθμούς της ζωής μου. Δεν την είχα δίπλα μου όταν πέρασα, δεν θα είναι εκεί να μου χαμογελάει όταν θα πάρω το πτυχίο, όταν θα παντρευτώ και όταν θα κάνω τη δική μου οικογένεια.

Ξέρω μέσα μου πως ουσιαστικά είναι και θα είναι δίπλα μου, και ίσως κάποιες φορές νιώθω έντονα την παρουσία της, όμως θα πω ψέμματα αν πω πως μου είναι αρκετό. Έυχομαι μόνο να ξέρει, να νιώθει εκεί που είναι πόσο την αγαπάμε όλοι μας και πόσο μας λείπει….

…Τη μέρα που η Αμερική έζησε αυτό το τρομερό πλήγμα,
η οικογένειά μου πέρασε το δικό της μαρτύριο…

Read Full Post »

Older Posts »