Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Ιανουαρίου 2008

Οι δασκάλοι μου

Λοιπόν μιας και έχω καιρό να κάνω post , για να μην γράφω όλο για βιβλία, είπα να γράψω κάτι που εμπνεύστηκα από γνωριμία μου με μια δασκάλα, την Άννα. Θα μιλήσω για τους δικούς μου δασκάλους!!!

Στην πρώτη δημοτικού, είχα 3-4 διαφορετικούς μέχρι που να αποφασίσουν ποιον θα μας αφήσουν! τελικα καταλήξαμε με μια με όνομα….Πότα. κάπως έτσι, από το Παναγιώτα προφανώς, από την οποία θυμάμαι ελάχιστα αλλά η μάνα μου λέει ότι ήταν αχώνευτη(καλός άνθρωπος η μάνα μου!!!:P)

Στην δευτέρα πάλι, είχα έναν κύριο Βασίλη. Ήταν καλός αλλά λίγο σκληρός για δάσκαλο δευτέρας. Φωνακλάς. Από αυτόν θυμάμαι το εξής περιστατικό: Από μικρή, μου άρεσε πολύ να γράφω και να διαβάζω, αλλά όχι για το σχολείο 😛 γενικότερα. Διάβαζα λοιπόν πολλά εκθεσολόγια που κυκλοφορούσαν έξω. Μου άρεσαν τόσο πολύ που τα διάβαζα 2-3 φορές το καθένα, και μάλιστα αυτά που διάβαζα τα εφάρμοζα στα σκέφτομαι και γράφω μου.  Κάθε φορά λοιπόν που γράφαμε έκθεση, ο δάσκαλος μας έβαζε να τις διαβάσουμε φωναχτά στην τάξη και όλες μου οι εκθέσεις κατέληγαν τοιχοκολλημένες (για τέτοιο ψώνιο μιλάμε η δικιά σας!). Κάποια στιγμή λοιπόν αποφάσισε ο δάσκαλος να μας διαβάσει μια δική του.Ξεκινάει λοιπόν να διαβάζει, και λέω μέσα μου: ωπ!αυτή την ξέρω την έκθεση!δεν δικιά του!!!! ε τελειώνει ο χριστιανός την ανάγνωση και μας βάζει κι εμάς να διαβάσουμε τις δικές μας. Αφού λοιπόν τελειώνω κι εγώ τη δική μου, του λέω…: «Κύριε.. εσείς δική σας έκθεση δεν θα μας διαβάσετε???» μου λέει: «Αφου σας διάβασα τώρα».Του λέω κι εγώ τσαντισμένη κιόλας:»ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΔΙΚΉ ΣΑΣ!!!ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΜΠΑΝΑ ΗΤΑΝ!!!!» Ξερός ο δάσκαλος!!!!!!

Τρίτη δημοτικού ειχαμε μια… ΣΚΥΛΑ!!!! την κυρία (ο Θεός να την κάνει) Ηλέκτρα. Πολύ ηλίθια γυναίκα. Δεν με χώνευε και δεν την χώνευα (της είχα σπάσει και τα νεύρα είναι η αληθεια). Κάποτε, έγραψα μια έκθεση που όσοι την ειδαν είχαν πει πως είναι για εκθεσολόγιο. Αυτή, μόλις την είδε, της πέρασε απο πάνω μια κόκκινη γραμμή και μου την επέστρεψε χωρίς κανένα σχόλιο. Φυσικά πήγα σπίτι κλαιγοντας χωρίς να ξέρω γιατί έγινε όλο αυτό. Η μάνα μου τα πήρε, αλλά δεν ήθελε να έρθει στο σχολείο να κάνει φασαρία, κι απ’ ότι έμαθα εκ των υστέρων ήρθε μια φίλη της και την έκανε τη δασκάλα ρόμπα!!!! (καλοι κι εμείς!!!). Περιττό να σας πω ότι έπαθα τέτοιο σοκ με το περιστατικό που το διέγραψα εντελώς από το μυαλό μου. Μου το θύμησε πρόσφατα αυτή η φίλη της μαμάς που έκανε τη δασκάλα ρόμπα. Ρώτησα λοιπόν κι εγω με το… αθώο μου (!) μυαλουδάκι μήπως η δασκάλα νόμισε ότι είχα  αντιγράψει την έκθεση από κανένα εκθεσολόγιο και γιαυτό την διέγραψε και η απάντηση ηταν: «Μαρία.. την έκθεση την έγραψες μέσα στη τάξη!!!!!!!!»  αυτά από την κυρά-Ηλέκτρα!

Τετάρτη δημοτικού ειχα εναν καταπλητικό άνθρωπο και δάσκαλο τον κύριο Κώστα. Μου είχε και αδυναμία και μου έκανε όλα τα χατήρια, με αποτέλεσμα τα άλλα τα κωλόπαιδα όταν ήθελαν χάρη να βάζουν εμένα μπροστά να βγάζω το φίδι από την τρύπα!! 😛 Αλλά με αγαπύσε και ένιωθα άνετα μαζί του δεν μπορώ να πω!

Στην πέμπτη πάλι πέρασα τόσο άσχημα, που κάθε πρωί, πήγαινα στο σχολείο κλαίγοντας. Είχαμε έναν τύρρανο, που ούτε που θυμάμαι το όνομά του. Μιλάμε για πολύ σιχαμένο άνθρωπο. Είχε κατάλογο, και σημείωνε όσους δεν ήμασταν διαβασμένοι. Ηταν γκρινιάρης και φωνακλάς, με αποτέλεσμα, όταν για κάποια περίοδο δεν ερχόταν στο σχολείο γιατί ήταν άρρωστος, ένιωσα ότι έκανα διακοπές πραγματικά!!!!! Κάποια στιγμή, θυμάμαι ότι έλειπα, αυτός είχε πει στα παιδιά, ότι αντί για ιστορία θα κάναμε θρησκευτικά, και όταν πήρα εγώ την τότε κολλητή μου να μου πει τα μαθήματα η γελοία το ξέχασε!!! Την επόμενη μέρα που πηγα εγώ στο σχολείο, βρήκε να ρωτήσει εμένα για το μάθημα και φυσικά του είπα τι είχε γίνει, αλλά ο γελοίος δεν το πίστεψε και μου έβαλε τιμωρία. το χειρότερο; έλειπε η κολλητή μου εκείνη τη μέρα!!!!!!! η είσαι γκαντέμης ή δεν είσαι. Πάντως είναι ένας από τους λίγους ανθρώπους που βλέπω και αλλάζω πεζοδρόμιο.

Η έκτη δημοτικού, ήταν η μόνη τάξη που μπορώ να πω ότι πέρασα πραγματικά καλά. Είχαμε ένα δάσκαλο, τον κύριο Νίκο, που τον αγαπούσα πάραπολυ. Μας προσεχε, μας μάθαινε πράγματα, μας μάθαινε πανω από όλα να είμαστε άνθρωποι. Ακόμα όταν με βλέπει στο δρ΄μο καμιά φορά συγκινείται πολύ. Πάντα ρω΄ταει το πατέρα μου για μένα, τι κάνω πως είμαι κλπ. Εκπληκτικός δάσκαλος και άνθρωπος.

Αυτά από εμένα. Πάντως πιστεύω ότι για να γίνει κάποιος δάσκαλος π΄ρεπει να αγαπάει πραγματικά τα παιδιά. ΑΛλιώς… δεν έχει κανένα νόημα. Αν θέλετε να δείτε δάσκαλους πρότυπα δείτε τα blogs του Νικόδημου και της Άννας

Read Full Post »

 Το βιβλίο αυτό το αγόρασα το Σεπτέμβρη που μας πέρασε από την έκθεση βιβλίων και το διάβασα αρκετά γρήγορα.

 

Περιγραφή: Η Λευκή, αθώο θύμα οικογενειακών γονιδίων, ζει χωρίς τη στοργή του πατέρα της, ώσπου ένα απόγευμα μαθαίνει τυχαία μια τρομερή αλήθεια. Συγκλονισμένη, εγκαταλείπει το μικρό χωριό και την ασφάλεια του σπιτιού της προσπαθώντας να ξεφύγει από τη μοίρα της. Το δωδεκάχρονο κορίτσι αποφασίζει να τελειώσει τη ζωή του στα νερά της θάλασσας. Σώζεται από ένα ζευγάρι τουριστών και η ζωή του πια αλλάζει ολοκληρωτικά.Χρόνια αργότερα, επιτυχημένη στη ζωή και με τη λαχτάρα της ευτυχίας στην καρδιά, ξαναβρίσκεται στην Ελλάδα. Οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας ξυπνούν έντονες κι αποφασίζει να ξετυλίξει το κουβάρι του μυστηρίου που καλύπτει τη γέννησή της. Οι παιδικοί φόβοι ξαναγυρίζουν, μα η επιθυμία να μάθει είναι δυνατότερη.

Το βιβλίο αυτό είναι άκρως ανατρεπτικό, και μπορώ να πω ότι σε κρατά σε εγρήγορση. Σου βγάζει τα συναισθήματα των ηρώων, και πολλές φορές η συγγραφέας σε βάζει στη θέση τους  αλλά και στη διαδικασία να αναρωτηθείς: Τι θα έκανα εγώ; Η Λευκή, στερείται στοργής από τον σκληρό, όπως φαίνεται, πατέρα της, και η αγάπη που της παρέχει η μητριά της δεν της είναι αρκετή. Έτσι αποφασίζει να το σκάσει. Στην πορεία θα συμβούν πολλά πράγματα που θα αλλάξουν την ζωή της, ενώ θα μείνει μόνιμα στην Αγγλία. Κάποια στιγμή επιστρέφει στην Ελλάδα, αλλά η μοίρα συνεχίζει να τη χτυπά αλύπητα. Ταξιδέψτε μαζί της στο ταξίδι της ζωής και είμαι σίγουρη ότι το βιβλίο θα σας συγκλονίσει!!!

Read Full Post »

Κλειδωμένο Συρτάρι

Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει αλλά τα βιβλία είναι η μεγάλη μου αγάπη. Ξεκίνησα να διαβάζω από τα … 5 μου, από το νηπιαγωγείο, και όσο θυμάμαι τη ζωή μου, κυκλοφορώ μ’ ένα βιβλίο στα χέρια. Μιλάω φυσικά για λογοτεχνικά και όχι για τα βιβλία του σχολείου ή της σχολής!!!!! Μια φίλη με πειράζει διαρκώς, λέει πως δεν κάνω καλή απόσβεση στα βιβλία, γιατί διαβάζω ένα κάθε 3 μέρες!!!! Πριν τις γιορτές λοιπόν, μια φίλη μου πρότεινε αυτό το βιβλίο της Πασχαλίας Τραυλού κι εγώ με τη σειρά μου το προτείνω σ’ εσάς:

Περιγραφή: Δε φτάνει η χρήση του τρίτου προσώπου για να διηγηθείς μια ιστορία δική σου σαν να την έζησε ένας άλλος. Πώς λογαριάζεις την αγάπη και το μίσος αν ξέρεις τη μισή αλήθεια μόνο; Δεν ήμουν μάρτυρας του τέλους σου, Έκτορα. Ούτε μάρτυρας της σκέψης σου. Μόνο το κλειδωμένο σου συρτάρι ήταν και σε όσα μου είπε δίνω βάση. Ήμουν το μήλο ανάμεσα σε σένα και το Μάρκο για να δοκιμαστεί ως το τέλος η ψυχή, να αντέξει ή να γονατίσει από το χρέος της βεντέτας. Μόνο που μου έμεινε για πάντα η απορία τι έγινε στις αετοφωλιές. Ο θάνατός σου ήταν ο θρίαμβος ή η παρακμή του μίσους;
Ο θάνατος του συγγραφέα Έκτορα Χρυσολορά γίνεται αιτία η Μελίνα να σκαλίσει τα προσωπικά του πράγματα. Ένα συρτάρι, κλειδωμένο ως τώρα, «σπάζει» τη σιωπή του και η ηρωίδα ανακαλύπτει το καλά κρυμμένο ως τώρα παρελθόν του, την κατάρα που απειλούσε να ρημάξει τη ζωή του και έναν αλησμόνητο έρωτα.
Από τη Μάνη ως την Κύπρο, από τη βασιλεία και την Επταετία ως τη Μεταπολίτευση ξεδιπλώνεται η ζωή ενός άντρα που αγάπησε με πάθος και πάλεψε ανάμεσα στο χρέος και στα πιστεύω του.

Ο Έκτορας, είναι ένα παιδί που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μάνη, αλλά η μοίρα τον προίκισε με πολλά χαρίσματα, και τον έκανε διαφορετικό από τους συμπατριώτες του. Ένα τραγικό συμβάν, σε συνδυασμό με το πάθος του για τις σπουδές, τον διώχνει μακριά από την γενέτειρά του, για να μείνει πια στην ΑΘήνα. Εκεί, μπλέκει σε μια περιπέτεια δίχως τέλος, μια ζωή γεμάτη πάθος, έρωτα, πόνο, πόλεμο και πολλές ανατροπές. Η μοίρα, αν και του έδωσε τόσα χαρίσματα, δεν τον λυπάται καθόλου στο θέμα της αγάπης και του έρωτα. Τον χτυπά ανελέειτα…. και τον σκοτώνει πολλές φορές, και με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Πιστεύω θα σας αρέσει γιατί είναι ένα βιβλίο που πραγματικά σου δίνει πράγματα, και η κατάληξή του συγκλονίζει. Διαβάστε το…

Read Full Post »

Περιγραφή: Η Μαρία ονειρεύεται μια ζωή έξω απ’ τα στενά όρια του ακριτικού νησιού. Ο Αλέξης την ερωτεύεται και θα την πάρει να ζήσουν στην πρωτεύουσα. Ο καρπός του έρωτά τους, η Σοφία, στην ηλικία των επτά χρόνων, θα κληθεί από τις περιστάσεις να επιστρέψει εκεί όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε η μητέρα της. Για την γιαγιά Ανθούλα όλα μοιάζουν τώρα σαν καταφύγιο και έμπνευση δυο ξένοι, ένας δάσκαλος και ένας καταξιωμένος ζωγράφος. όμως πώς συνομιλεί κανείς με το απρόσμενο, το αναπάντεχο, όταν οι ισορροπίες παύουν να υφίστανται; Και πώς μοιάζει άραγε ένας κόσμος όπου μόνος κάτοικός του είναι η Τέρα ‘Αμου; Οι σχέσεις δοκιμάζονται, ανθίζουν και ωριμάζουν στον κήπο που οριοθετείται λίγα μέτρα απο τη θάλασσα και ακούει στο όνομα Εδέμ…

Το βιβλίο αυτό μου το έκαναν δώρο οι γονείς τα Χριστούγεννα. Γνώρισα το Νικόδημο μέσα από το καταπληκτικό blog του κι έπειτα αγόρασα το βιβλίο του που μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις όπως άλλωστε και ο ίδιος. Τα γεγονότα που περιγράφονται, διαδραματίζονται στη Νίσυρο όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε και κατοικεί ο Νικόδημος. Μιλά για την αγάπη, τη φιλία, τη συμπαράσταση αλλά και τον ανθρώπινο πόνο. Η γραφή του είναι θα έλεγα..ποιητική, σε μαγεύει και σε συνεπαίρνει. Αξίζει πραγματικά να το διαβάσετε. Καλή συνέχεια Νικόδημε. Περιμένω με ανυπομονησία το καινούριο βιβλίο σου.

Read Full Post »

Προ ημερών αποφασίσαμε με τα ξαδέρφια μου να παρακολουθήσουμε μια θεατρική παράσταση. Επιλέξαμε το «Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου» της Δήμητρας Παπαδοπούλου σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αθερίδη. Η αλήθεια είναι ότι γελάσαμε πολύ. Τα σκηνικά αρκετά καλά, και το κάστ έβγαζε όντως γέλιο. Στην πραγματικότητα όμως, δεν ήταν κάτι το ξεχωριστό, μοναδικό, όπως είπε και η ξαδέρφη μου, οι θεατρικές παρσατάσεις υποτίθεται πως πρέπει να περνάνε κάποιο μύνημα. Ε αυτό δεν μας πέρασε κάτι εκτός από …. αααααπειρα βρισίδια. ΠΟυ αυτό ήταν και κάτι που έβγαζε το περισσότερο γέλιο στην παράσταση. Ατου του έργου, ο Κώστας Αποστολάκης, στο ρόλο του… σύντεκνου «Κρητικού» ο οποίος μιλούσε απίστευτα γρήγορα, χωρίς να καταλαβαίνουμε ουσιαστικά τι λέει, κάτι που ήταν το ζητούμενο άλλωστε, και σε δευτερόλεπτα σ’ έκανε να λυθείς στο γέλιο. Αν θέλετε να δείτε μια παράσταση απλά για να διασκεδάσετε και να φύγετε γελώντας, επιλέξτε το. Αν όχι.. νομίζω πως υπάρχουν και καλύτερα :

  Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου (ΚΙΒΩΤΟΣ)

Όταν ακούμε το όνομα της Δήμητρας Παπαδοπούλου δε μπορούμε παρά να περιμένουμε μια ξεκαρδιστική κωμωδία. Όταν όμως το έργο διαδραματίζεται σε ένα στοιχειωμένο σπίτι με φαντάσματα, τότε η κωμωδία γίνεται θρίλερ. Πρόκειται για τη νέα δουλεία της Δήμητρας Παπαδοπούλου, όπου πρωταγωνιστεί η ίδια και σκηνοθετεί ο Θοδωρής Αθερίδης. Σε ένα παλιό αρχοντικό της Κηφισιάς έρχεται να ζήσει μετά από χρόνια η ιδιοκτήτρια, που μόλις γύρισε από την Ινδία και είναι αποφασισμένη να χωρίσει το σύζυγό της. Εκεί ζει μια υπηρέτρια από τη Ρουμανία, χωριανή του δράκουλα, ένας συγγραφέας έργων τρόμου, ένας ροκάς κι ένας Κρητικός συγχωριανός της ιδιοκτήτριας. Η συγκατοίκηση γίνεται μυστήρια όταν διάφορα σημάδια δείχνουν πως κάπου εκεί γύρω κυκλοφορούν πνεύματα.

Θέατρο:  ΚΙΒΩΤΟΣΣυγγραφέας:  Δήμητρα ΠαπαδοπούλουΣκηνοθέτης:  Θοδωρής ΑθερίδηςΗθοποιοί:  Δήμητρα Παπαδοπούλου, Γιώργος Χρανιώτης, Κατερίνα Νικολοπούλου, Γιάννης Δρακόπουλος, Κώστας Αποστολάκης, Ελένη Καρακάση, Κώστας Ανταλόπουλος

Κατηγορία:  ΚΩΜΙΚΟ ΘΡΙΛΕΡ

Διεύθυνση:  Πειραιώς 115 , Γκάζι

Τηλέφωνο:  +302103427426

Ημέρες – Ώρες:  Τε: 20.00 Πε: 21.15 Πα: 21.15 Σα: 18.15, 21.15 Κυ: 20.00

Τιμές:  24, 18 (λαϊκή, φοιτητικό)

Πηγή: Οτενετ

Read Full Post »

Σ’αυτό το game με κάλεσε η Άννα και πρέπει να σας παρουσιάσω την επιφάνεια εργασίας μου. Σαν ταπετσαρία στον υπολογιστή μου λοιπόν έχω βάλεια αυτό για δυό λόγους:

 friends_lunch.jpg

Α) Γιατί απεικονίζει τους πρωταγωνιστές της αγαπημένης μου σειράς FRIENDS ή εν ελληνιστή «Τα φιλαράκια» που γελάω απίστευτα και όσες φορές και να τα δω δεν τα βαριέμαι ποτέ. Έχει πολύ χιουμορ, σπαρταριστές ατάκες, μοναδικά συμβάντα που κάποια λες ότι αποκλείεται να συμβαίνουν στην πραγματικότητα ενώ κάποια άλλα συμβαίνουν σε όλους.

 Β)Γιατί στο βάθος φαίνεται η πόλη που από την εφηβεία μου ονειρεύομαι να ταξιδέψω. Η υπέροχη Νέα Υόρκη. Κάθομαι καμιά φορά και απλά χαζεύω τον υπολογιστή, και το μάτι μου πέφτει στο βάθος της εικόνας. Έτσι απλά… Και ονειρεύομαι βόλτες και ταξίδια και πρωτόγνωρες εμπειρίες.

Προσκαλώ κι εγώ με τη σειρά μου τους:

Δηιάνειρα Χάρη d1af Daisy Donald Duck laxanaki Lianne Lilipoupoli Natassaki Nikos Vasilis Αστροπελέκι Σταλαγματιά Καρφιά Μαρία-Έλενα Manos S. Μπαμπάκης

Read Full Post »

42-18832876.jpgΣήμερα κατεβήκαμε με τη μια κολλητή μου, τη Βάλια, στη γραμματεία της σχολής για κάτι εκκρεμότητες της εξεταστικής. Βγαίνοντας από το κτίριο, σκέφτομαι να πάω σέ ενα ΑΤΜ να βγάλω λεφτά! Κοιτάω και βλέπω ότι ακριβώς δίπλα είναι η τράπεζα ATTICA αλλά μετά το μετανιώνω και λέω… άσε μωρέ.. μετά το καφέ.

Φεύγουμε λοιπόν με την Βάλια και περνάμε ακριβώς απέναντι από τη τράπεζα σε ένα όμορφο καφέ-ρεστωράν. Καθόμαστε και λίγο αργότερα βλέπουμε 10 παιδιά σε τρεχάλα, κουκουλοφορεμένα, να τρέχουν πανικόβλητα προς τα πάνω. Πρέπει να ήταν πάνω κάτω στην ηλικία μας, από 25-30 εκει τα κάναμε από τον τρόπο που έτρεχαν και το στυλ του σώματός τους. Κρατούσαν όλα τσάντες, και έτρεχαν σαν μουρλά προς τη Σόλωνος. Γυρίζει λοιπόν η κολλητή μου με μια άνεση και μου λέει: Δες…πορεία!!!! 😛

Της λέω βρε χαμένο..ΛΗΣΤΕΙΑ είναι, όχι πορεία!!!!

Πανικός η μικρή!!!!! ΛΗΣΤΕΙΑ??????????????

Τελικά αφού πανικοβληθήκαμε λίγο, μας έπιασαν τα γέλια, και το παίζαμε και αυτόπτεις μάρτυρες. Γύρισα λοιπόν και της είπα: «Εγώ επειδή βαριέμαι να πάω μακρύτερα λέω να πάω να τους πω: Βρε παλικάρια.. ξέρω ότι έχετε κάτι μπλεξίματα αλλά δεν σηκώνετε δυο λεπτάκια τη ταινία ασφαλείας, να βγάλω 30 ευρώπουλα να πάω σούπερ μάρκετ που ξέμεινα από λάχανο!!!!!?»

Θέε μου που καταντήσαμε να κάνουμε χιούμορ με κάθε τι άκυρο. Βέβαια μετά που περάσαμε έξω από την Τράπεζα μας κόπηκε το γέλιο, γιατί τα παλικάρια έιχαν πυροβολήσει κιόλας και ευτυχώς που δεν σκότωσαν κανέναν!!!!! 

Read Full Post »

Older Posts »