Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for Αύγουστος 2006

Την Παρασκευή το βράδυ αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό!
Έτσι πήγαμε σ’ενα υπέροχο μαγαζί στο Θησείο, στον πεζόδρομο της Ανδριανού,πολύ κοντά στο σταθμό.
Το μαγαζί λέγεται Kuzina, είναι εστιατόριο κι έχει υπέροχα φαγητα.
Ο χώρος πολύ πρωτότυπος, στα χρώματα του άσπρου και του μπεζ.
Μπαίνοντας στο μαγαζί, στ’αριστερά, υπάρχει ένας τοίχος , γεμάτος με ράφια όπου έχουν βάλει στο κάτω μέρος πολλών ειδών ποτά και κρασιά, ενώ στο πάνω μέρος είδαμε πολλά μπουκαλάκια με γλυκά του κουταλιού.
Το πρωτότυπο είναι ότι η κουζίνα του μαγαζιού είναι εξωτερική και φαίνεται όπου κι αν καθίσεις.
Τα φαγητά πεντανόστιμα και οι τιμές λογικές.
Φάγαμε ένα υπέροχο ρυζότο με κίτρινη κολοκύθα, μια πεντανόστιμη σαλάτα, σαρμαδάκια (σαν ντολμαδάκια με κοματακια γαρίδας μέσα), και υπέροχα ρολά με τυρί και παστουρμά. Επίσης μας έφεραν μια ποικιλία με λουκάνικα και για επιδόρπιο μπάλες παγωτού καϊμάκι σε μπαλάκια σος, και για συνοδεία γλυκό του κουταλιού βύσσινο.
Σας το συνιστούμε ανεπιφύλακτα.
Σε λίγο θα δείτε και φωτός από το μαγαζί.

Advertisements

Read Full Post »

αντιγράφω από τον pathfinder

Βρέθηκε 18χρονη μετά από οκτώ χρόνια
ΑΝΤ1
πριν 18′

Οι αυστριακές αρχές κατέφυγαν σε τεστ DNA για να διαπιστώσουν, εάν η 18χρονη γυναίκα που βρέθηκε να περιφέρεται στο Ντόιτς Βάγκραμ της ανατολικής Αυστρίας τη Τετάρτη (23/8) είναι, όπως η ίδια υποστηρίζει, η Νατάσα Κάμπους που εξαφανίσθηκε πριν από οκτώ χρόνια στη Βιένη στον δρόμο για το σχολείο.

Η αστυνομία ανακοίνωσε ότι από την ιατρική εξέταση διαπιστώθηκε πως η νεαρή γυναίκα φέρει στο σώμα της χαρακτηριστική ουλή που είχε και η δεκάχρονη Νατάσα όταν εξαφανίσθηκε.

Η Νατάσα διέφυγε από το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο απαγωγέας της, ο 44χρονος Βόλφγκανγκ Πρίκλοπιλ, ο οποίος εγκατέλειψε το όχημα και λίγες ώρες μετά αυτοκτόνησε πέφτοντας στις ράγες του τρένου.

Οι γονείς της την αναγνώρισαν από τις φωτογραφίες της στα αυστριακά μέσα ενημέρωσης. Η αυστριακή αστυνομία ανακοίνωσε, εν αναμονή των αποτελεσμάτων των τεστ DNA που θα ανακοινωθούν την ερχόμενη Τρίτη, ότι από τα μέχρι στιγμής στοιχεία, πρόκειται για τη Νατάσα Κάμπους.

Στα οκτώ χρόνια της ομηρίας της ζούσε κλειδωμένη στο γκαράζ του σπιτιού του 44χρονου ανύπαντρου τεχνικού τηλεπικοινωνιών στο χωριό Στράσχοφ, 30 χιλιόμετρα ανατολικά της Βιένης, το οποίο οι αστυνομικοί χαρακτήρισαν «μπουντρούμι». Εκεί βρέθηκε και το διαβατήριο της Νατάσα.

Η εξαφάνισή της, τον Μάρτιο του 1998, συνέπεσε με την αποκάλυψη της υπόθεσης Ντιτρού που συγκλόνιζε τότε την Ευρώπη και προκάλεσε την άμεση κινητοποίηση των αστυνομικών αρχών που πραγματοποίησαν εκτεταμένη έρευνα σε ολόκληρη τη χώρα και στη γειτονική Ουγγαρία. Όμως ούτε η κινητοποίηση ελικοπτέρων, ούτε η αποστράγγιση ποταμών έφερε στο φως κάποιο ίχνος του κοριτσιού.

Χθες το απόγευμα μια νεαρή γυναίκα εμφανίσθηκε ξαφνικά στο Ντόιτς Βάγκραμ.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες την πέταξαν από το αυτοκίνητο ή πήδηξε μόνη της. Η γυναίκα είπε στην αστυνομία ότι είναι η Νατάσα Κάμπους.

Κατά τα πρώτα τέσσερα χρόνια της ομηρίας της δεν βγήκε καθόλου από την κατοικία του Βόλφγκανγκ Πρίκλοπιλ και πιθανώς υπήρξε θύμα σεξουαλικής και σωματικής κακοποίησης.

Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες ο απαγωγέας της επέτρεπε να ακούει ραδιόφωνο και να βλέπει στην τηλεόραση βιντεοσκοπημένες εκπομπές.

Το γκαράζ ήταν κλειδωμένο με ηλεκτρονικά συστήματα που είχε κατασκευάσει ο απαγωγέας.

Τα τελευταία χρόνια τής είχε επιτραπεί ορισμένες φορές να βγει από το γκαράζ, αλλά δεν κάλεσε ποτέ τους περαστικούς για βοήθεια.

Αστυνομική πηγή δήλωσε στο Αυστριακό Πρακτορείο Ειδήσεων ότι «είναι ωχρή, σαν να μην έχει βγει στο φως της ημέρας εδώ και καιρό, αλλά η ομιλία της είναι κανονική και γνωρίζει να γράφει και να διαβάζει».

Read Full Post »

Την ίδια κατάσταση παρακολουθούμε κάθε καλοκαίρι στις τηλεοράσεις μας.Φωτιές, πυρκαγιές, καμένα δάση και περιουσίες, νεκροί, τραυματίες κ.ο.κ.
Μόνον ένας αφελής θα πίστευε ότι όλες αυτές οι δασικές εκτάσεις που καταστρέφονται είναι θύματα φυσικού εμπρησμού.
Ζούμε σε μια εποχή που τα πάντα εξελίσσονται ραγδιαία. Η επιστήμη, η τεχνολογία, η ίδια η ζωή. Κάθε μέρα ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια καινούρια εργοστάσια, εμπορικά κέντρα, σπίτια κλπ. Ναι τα έχουμε ανάγκη όλα αυτά, μα μεγαλύτερη ανάγκη έχουμε το πράσινο που κάθε χρονιά λιγοστεύει.
Ας ευχηθούμε να ευαισθητοποιηθούν ορισμένοι αλλιώς μας βλέπω σε λίγα χρόνια να γίνουμε ένα εννιαίο τσιμεντένιο δάσος….

Read Full Post »

…Πλησιάζοντας η ημερομηνία αυτή που θα σηματοδοτήσει και την έναρξη της εξεταστικής μου, νιώθω ένα κόμπο στο στομάχι οπως και κάθε χρόνο την τελευταία 5ετία. Όχι δεν έχασα κανέναν δικό μου στο τραγικό τρομοκρατικό χτύπημα στην Αμερική, όμως την ίδια μέρα η οικογένειά μου έχασε ένα από τα πιο κοντινά της πρόσωπα.
Όσα χρόνια κι άν περάσουν, παρ’ όλο που ο πόνος έχει γλυκάνει , η αίσθηση της απώλειας παραμένει το ίδιο έντονη.
Την μέρα που η Αμερική υπέστη αυτό το τρομερό πλήγμα, χάνοντας χιλιάδες ανθρώπους στα συντρίμια του World Trade Center, εμείς αποχαιρετούσαμε την αγαπημένη μου θεία, μοναδική αδερφή του μπαμπά μου.

Είμαι σίγουρη πως εκεί που βρίσκεται τώρα είναι πολύ καλύτερα απ’ ότι είμαστε εμείς εδώ όμως δεν μπορώ να μην της κρατάω ακόμα μούτρα που έφυγε.
Η θεία μου γεννήθηκε στα Τρόπαια Γορτυνίας και ήταν η μικρότερη αδερφή του πατέρα μου. Η οικογένειά τους πέρασε μεγάλη φτώχεια και όταν τελείωσε το σχολείο η θεία μου έφυγε για Αθήνα όπου παντρευτηκε και απέκτησε 2 παιδιά. Μια κόρη και ένα γιο!
Ήταν ένας από τους πιο γλυκούς ανθρώπους που είχε δημιουργήσει η πλάση.

Μου λείπει να με κρατάει στα πόδια της και να μου ψιθυρίζει γλυκόλογα, να με περιμένει στο σπίτι της με ανοιχτά τα χέρια και να με κλείνει στην αγκαλιά της, να σηκώνω το τηλέφωνο και να ακούω την τόσο χαρακτηριστική φωνή της.

Μου λείπουν τα καλοκαίρια στο εξοχικό τους, που περνουσαμε πολύ χρόνο μαζί, είτε στο σπίτι είτε στη Θάλασσα κουβεντιάζοντας παίζοντας και λέγοντας αστεία.

Μου λείπει που παίζαμε μουντζούρη και ξεκαρδιζόμουν στα γέλια με τις αντιδράσεις της όταν έβρισκε το βαλέ στα χαρτιά της, το συμπέθερο όπως έλεγε….

Μου λείπουν οι ιστορίες για τα παιδιά της, για τα παιδικά της χρόνια και για τις σκανδαλιές που έκανε με το μπαμπά μου όταν ήταν μικρά παιδάκια που όταν μου της διηγούνταν έλαμπε η φατσούλα της..

Μα περισσότερο απ’ όλα με πονάει που δεν θα την έχω δίπλα μου στους πιο σημαντικούς σταθμούς της ζωής μου. Δεν την είχα δίπλα μου όταν πέρασα, δεν θα είναι εκεί να μου χαμογελάει όταν θα πάρω το πτυχίο, όταν θα παντρευτώ και όταν θα κάνω τη δική μου οικογένεια.

Ξέρω μέσα μου πως ουσιαστικά είναι και θα είναι δίπλα μου, και ίσως κάποιες φορές νιώθω έντονα την παρουσία της, όμως θα πω ψέμματα αν πω πως μου είναι αρκετό. Έυχομαι μόνο να ξέρει, να νιώθει εκεί που είναι πόσο την αγαπάμε όλοι μας και πόσο μας λείπει….

…Τη μέρα που η Αμερική έζησε αυτό το τρομερό πλήγμα,
η οικογένειά μου πέρασε το δικό της μαρτύριο…

Read Full Post »

…11η Σεπτεμβρίου 2001 …

…Πλησιάζοντας η ημερομηνία αυτή που θα σηματοδοτήσει και την έναρξη της εξεταστικής μου, νιώθω ένα κόμπο στο στομάχι οπως και κάθε χρόνο την τελευταία 5ετία. Όχι δεν έχασα κανέναν δικό μου στο τραγικό τρομοκρατικό χτύπημα στην Αμερική, όμως την ίδια μέρα η οικογένειά μου έχασε ένα από τα πιο κοντινά της πρόσωπα.
Όσα χρόνια κι άν περάσουν, παρ’ όλο που ο πόνος έχει γλυκάνει , η αίσθηση της απώλειας παραμένει το ίδιο έντονη.
Την μέρα που η Αμερική υπέστη αυτό το τρομερό πλήγμα, χάνοντας χιλιάδες ανθρώπους στα συντρίμια του World Trade Center, εμείς αποχαιρετούσαμε την αγαπημένη μου θεία, μοναδική αδερφή του μπαμπά μου.

Είμαι σίγουρη πως εκεί που βρίσκεται τώρα είναι πολύ καλύτερα απ’ ότι είμαστε εμείς εδώ όμως δεν μπορώ να μην της κρατάω ακόμα μούτρα που έφυγε.
Η θεία μου γεννήθηκε στα Τρόπαια Γορτυνίας και ήταν η μικρότερη αδερφή του πατέρα μου. Η οικογένειά τους πέρασε μεγάλη φτώχεια και όταν τελείωσε το σχολείο η θεία μου έφυγε για Αθήνα όπου παντρευτηκε και απέκτησε 2 παιδιά. Μια κόρη και ένα γιο!
Ήταν ένας από τους πιο γλυκούς ανθρώπους που είχε δημιουργήσει η πλάση.

Μου λείπει να με κρατάει στα πόδια της και να μου ψιθυρίζει γλυκόλογα, να με περιμένει στο σπίτι της με ανοιχτά τα χέρια και να με κλείνει στην αγκαλιά της, να σηκώνω το τηλέφωνο και να ακούω την τόσο χαρακτηριστική φωνή της.

Μου λείπουν τα καλοκαίρια στο εξοχικό τους, που περνουσαμε πολύ χρόνο μαζί, είτε στο σπίτι είτε στη Θάλασσα κουβεντιάζοντας παίζοντας και λέγοντας αστεία.

Μου λείπει που παίζαμε μουντζούρη και ξεκαρδιζόμουν στα γέλια με τις αντιδράσεις της όταν έβρισκε το βαλέ στα χαρτιά της, το συμπέθερο όπως έλεγε….

Μου λείπουν οι ιστορίες για τα παιδιά της, για τα παιδικά της χρόνια και για τις σκανδαλιές που έκανε με το μπαμπά μου όταν ήταν μικρά παιδάκια που όταν μου της διηγούνταν έλαμπε η φατσούλα της..

Μα περισσότερο απ’ όλα με πονάει που δεν θα την έχω δίπλα μου στους πιο σημαντικούς σταθμούς της ζωής μου. Δεν την είχα δίπλα μου όταν πέρασα, δεν θα είναι εκεί να μου χαμογελάει όταν θα πάρω το πτυχίο, όταν θα παντρευτώ και όταν θα κάνω τη δική μου οικογένεια.

Ξέρω μέσα μου πως ουσιαστικά είναι και θα είναι δίπλα μου, και ίσως κάποιες φορές νιώθω έντονα την παρουσία της, όμως θα πω ψέμματα αν πω πως μου είναι αρκετό. Έυχομαι μόνο να ξέρει, να νιώθει εκεί που είναι πόσο την αγαπάμε όλοι μας και πόσο μας λείπει….

…Τη μέρα που η Αμερική έζησε αυτό το τρομερό πλήγμα,
η οικογένειά μου πέρασε το δικό της μαρτύριο…

Read Full Post »

…Αντιγράφω από το fititis.gr

Δεν θα κρατήσει για πολύ ακόμη η αγωνία των υποψήφιων εισακτέων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, μιας και το ΥΠΕΠΘ ανακοίνωσε ότι οι βάσεις θα έχουν γίνει γνωστές μέσα στο τελευταίο δεκαήμερο του Αυγούστου.
Οι μέχρι τώρα ενδείξεις, φανερώνουν αυξομειώσεις σε όλα τα επιστημονικά πεδία με υψηλές βάσεις εισαγωγής για τα περιζήτητα τμήματα.

Το αργότερο την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου, αναμένεται να δοθεί τέλος στην αγωνία των χιλιάδων υποψηφίων με την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Σύμφωνα με το Υπουργείο Παιδείας, την ανακοίνωση των βάσεων καθυστερεί ο έλεγχος για να διαπιστωθεί ποιοι υποψήφιοι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις εισαγωγής, που θεσπίστηκαν φέτος και είναι η βάση του 10 ή τα 10.000 μόρια.

Πάντως σύμφωνα με τις μέχρι τώρα εκτιμήσεις των βαθμολογητών αυξομειώσεις των βάσεων θα παρατηρηθούν και στα 5 επιστημονικά πεδία, ενώ και φέτος θα κινηθούν ψηλά τα περιζήτητα τμήματα.

Ενδεικτικά στο 1ο επιστημονικά πεδίο ψηλά θα κινηθούν οι νομικές σχολές, στο 2ο και 4ο οι πολυτεχνικές σχολές και τα τμήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών, στο 3ο οι ιατρικές σχολές και στο 5ο επιστημονικό πεδίο, οι οικονομικές σχολές αλλά και τα ΤΕΙ με συναφές αντικείμενο σπουδών.

Ψηλά θα κινηθούν οι βάσεις και στις στρατιωτικές σχολές και τα παιδαγωγικά τμήματα καθώς οι υποψήφιοι επιδιώκουν την άμεση επαγγελματική αποκατάσταση.

Εύχομαι μεσα από τη καρδιά μου καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά…
και αν δεν περάσετε εκεί που θέλατε μη σας πάρει πολύ από κάτω. Εχετε χρονο να κάνετε και αυτό που αγαπάτε!!!!
Αρκεί να το αποφασίσετε και να το πιστέψετε πραγματικά!!!!
Πολλά φιλιά

Read Full Post »

Τελειωσεεεεεε……
και τώρα μετραμε τις μέρες για να ξεκινήσει το μεγάλο μαρτύριο όλου του φοιτητόκοσμου!!!!
Η μοναδική αγαπημένη μας εξεταστική.
Είμαι σίγουρη ότι όλοι μας αυτή την περίοδο σκεφτόμαστε…»αύριο αρχίζω διάβασμα»
Μα ΟΛΟΙ μας…
σίγουρα κάποιοι έχετε ξεκινήσει, προκομένα και καλά παιδάκια να σας χαρούν οι μαμάδες σας!(αυτό το λέω για τη φίλη μου την Κατερίνα από Θεσσαλονικη και κατα κόσμον fasolaki :PPPP), αλλά εγώ με τη Φίλη μου τη Νικολέτα επίσης απο Θεσσαλονίκη έχουμε τη λογική του «από άυριο»
Παιδιά για υιοθεσία.
Η αλήθεια είναι ότι αν εξαιρέσουμε ότι υποτίθεται πως πρέπει να λιώσουμε στο διαβασμα μ’αρέσει όλη αυτή η αναμπουμπούλα της εξεταστικής.
Ένας πανικός ως τη μέρα που δίνουμε, πάμε , παίρνουμε θέματα..τα κοιτάμε, τα ξανακοιτάμε…ΛΙΩΝΟΥΜΕ στα γέλια γιατί καταβάθος μέσα μας ξέρουμε ότι πάλι τα τρια θα πάρουμε.. .και ξεκινάμε να γράφουμε και…ο Θεός βοηθός.
Και μόλις τελειώσουμε… αφού ανταλλάξουμε απόψεις και πάλι καταλάβουμε ότι ο καθένας πάλι τα δικά του έγραφε, βουρρρρρ για καφεδάκι στο Αθηναϊκό η στο Palmie bistraeu.
Είναι αλήθεια ότι μου έχει λείψει η φασαρία του πανεπιστημίου αφού απείχα από αυτό για διάφορους λόγους, κυρίως υγείας.
ανυπομονώ όμως να έρθει ο χειμώνας και να την αράξω πάλι στα καρεκλάκια του αμφιθέατρου παρέα με τη βάλια και το Γιώργο παίζοντας τρίλιζα για να μετριάσουμε τη βαρεμάρα.

Φέτος μάλιστα θα κάνουμε μαθήματα στις Νέες αιθουσες του πανεπιστημίου Αθηνών οπότε ίσως νιώσουμε και λίγο Ευρωπαίοι.
Κλείνοντας θέλω να ευχηθώ στην ξαδέρφη μου Κατερίνα και στις φίλες μου Μαρίνα Ξανθιά, Μαρίνα Μελαχροινή και Δωδούλα που πάνε για πτυχίο να τα καταφέρουν και να ξεμπερδέψουν σύντομα.
ΆΝτε και …….. στα δικά μας!!!!!!!!!

Read Full Post »

Older Posts »